Macarons

   

Macarons... Jedliście już te kolorowe i delikatne migdałowe beziki?

Chęć na macaronsy chodziła za mną od października. Podczas pobytu w Paryżu widziałam ich tysiące w setkach odcieni: od żółtych, przez zielone, czerwone po niebieskie. Nie miałam jeszcze pojęcia co się kryje za tą makaronową nazwą (do dziś w sumie nie widzę związku, ale makaronizmy są ostatnio w językowej modzie, więc posłusznie przyswoiłam sobie tą nazwę) i z ciekawością wlepiałam się w kolejne witryny i niemalże wgryzałam się w szyby. Chciałam je spróbować, ale były tak k....... drogie, że w końcu myśl o zjedzeniu ich jakoś naturalnie wyparowała mi z głowy.

Pamięć o macaronsach wróciła niedawno. Ogromnego smaka narobiły mi siostry z Bublowni, a także TEN genialny tutorial na uszycie macaronsowych pudełek, które zaparły dech w piersiach niejednej kobiecie.

Znalazłam, powzdychałam, zachciałam, zrobiłam :) 

Smakowicie wygląda, prawda?:) Trochę ręcznego dłubania, ale przyjemność warta poświęcenia jednego wieczoru. W sumie nie jestem fanką tego typu pierdołek, a już tym bardziej rzeczy różowych i "słitaśnych" (ugh!), ale nie mogłam się oprzeć:) Poza tym pierścionek zaręczynowy aż się prosił o sprezentowanie mu godnego domku, więc jak mogłam odmówić mu takiej słodyczy? 

Żeby ostatecznie zaspokoić swoją macaronsową żądzę postanowiłam upiec te słodkości. Przepis znalazłam tutaj. Sprawdziłam i polecam! Macaronsy rzeczywiście są tak smaczne i słodkie na jakie wyglądają:) I do tego proste w wykonaniu (dla mnie to kluczowa sprawa!).
(Zdjęcia moich czekoladowych "wypieków" tu nie wkleję, bo wyglądają jak zlepione bobki xD - są a fb;P)  

   

Paryż 2011, fotorelacja TU:)

xoxo

Joanka